Rumi’s ghazal translated by Fatima Haidari with David Keplinger

والله که شهر بی تو مرا حبس می‌شود
آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما
گفت آن که یافت می‌نشود آنم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول
آن های هوی و نعره مستانم آرزوست

Wallah, this town, without you, imprisons me.			  
Wreckage, valleys, deserts are my wish.			

Last night, the Shaikh looked around town with a light: 
“Bored of beast and savage, a human is my wish.”

They replied: “Can’t be found, we have looked.”
He said: “The unfindable is my wish.”					

These loose-elemented companion suffocate my heart.
God’s lion and Rustam Dastan are my wish.				

Fed up with this whiny, complaining crowd, 				
that buzz, that fuss, that drunken yell, these are my wish.