Rumi’s ghazal translated by Fatima Haidari with David Keplinger

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد
قیامت‌های پرآتش ز هر سویی برانگیزد

دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد
دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد

چو هفت صد پرده دل را به نور خود بدراند
ز عرشش این ندا آید بنامیزد

بنامیزد

My lover must be such that every time he rises,
resurrections of fire would arise from every corner.

a hellish heart, swallowing the hell down the hell,
turns a thousand seas upside down, an ocean wave won’t be a bother.

Whose light would cut through the hundred veils of heart,
a sound of such melody from his throne: Mashalla! 

Knock on wood!